ΠΕΡΙΟΔΟΝΤΟΛΟΓΙΑ -ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Φαίνεται ότι σήμερα εξάγονται αδικαιολόγητα δόντια με επαρκές περιοδόντιο σε ποσοστό  60%. Τα δόντια αβίαστα αντικαθίστανται με εμφυτεύματα δίδοντας στους ασθενείς μας την ψευδαίσθηση μιας 3ης οδοντοφυΐας. Η παράμετρος που αγνοείται όμως, είναι η αδυναμία πρόληψης ή αντιμετώπισης των βιολογικών επιπλοκών των εμφυτευμάτων.

 

Οι Goddffrensen K. et al( 2008) διαφωνούν ακόμη και με καθιερωμένες ενδείξεις τοποθέτησης των εμφυτευμάτων, όπως ότι το εμφύτευμα συμβάλλει στην διατήρηση του μετεξακτικού φατνίου. Σήμερα οι αριθμοί εμφυτευμάτων έχουν υπερβεί κάθε προηγούμενο με 400.000/έτος σε Η.Π.Α., Γαλλία και Γερμανία και 2 εκατομμύρια/έτος στην Βραζιλία. Έτσι, η περιεμφυτευματίτιδα   με ποσοστό 6.7% αναφέρεται πλέον  σε 67.000 εμφυτεύματα κατά έτος. Αν μάλιστα αναφερθούμε σε περιεμφυτευματική βλεννογονίτιδα το ποσοστό ανέρχεται σε 79%. Συνεπώς, είμαστε μπροστά σε μία ιατρογενή νόσο που έχει ήδη λάβει τεράστιες διατάσεις.

 

Οι Mejer et al (2014) αναφέρουν ότι το 29,7% των ασθενών πάσχουν από περιεμφυτευματίτιδα. Η ορθή διάγνωση και παρακολούθηση της έναρξης και εξέλιξης της περιεμφυτευματίτιδας χρήζει της λήψης πανοραμικής ή full mouth  ακτινογραφίας κατά την αρχική φάση της αποκατάστασης. Όταν χρησιμοποιούμε τον ανιχνευτήρα, το οστούν βρίσκεται 1,4 mm ακρορριζικότερα από το βάθος της αύλακας (Quirinnen 2011).

 

 

Η γενετική προδιάθεση (Fardal & Linden, 2008)  παίζει σημαντικό ρόλο στην έναρξη και πορεία της νόσου. Έτσι, στους high risk ασθενείς απλά δεν βάζουμε εμφυτεύματα.

 

Tο περιβάλλον, ο τρόπος ζωής και μεταβαλλόμενοι ή σταθεροί γενετικοί παράγοντες αποδεικνύεται ότι συσχετίζονται με την έναρξη και την εξέλιξη της περιεμφυτευματίτιδας.

 

 

Στην Αμερική το 24% των γενικών οδοντιάτρων ασχολούνται με την χειρουργική θεραπεία του περιοδοντίου.

 

Η παρασκευή του κρημνού γίνεται 1-2 m από την παρυφή της φατνιακής απόφυσης με παρασκευή όλου του όγκου της μεσοδόντιας θηλής (Takei et al., 1985), παρασκευάζοντας αυτήν γλωσσικά ή παρειακά (MP Cortellin et al., 1995).

 

Η επούλωση γίνεται συνήθως με μακρά επιθηλιακή πρόσφυση και οστική αναδόμηση των ενδοστικών θυλάκων.

 

Σε 12 μήνες έχει βρεθεί μείωση των θυλάκων κατά 2,85 mm (0,96mm σε διχασμούς) που εξαρτάται πάντως από γενικούς παράγοντες, τοπικούς παράγοντες (κάλυψη, επούλωση οστικών βλαβών, αριθμός οστικών τοιχωμάτων) και φυσικά από το κάπνισμα και την στοματική αγωγή.

Οι συντηρητικότεροι και μικρότερης παρέμβασης κρημνοί οδηγούν σε καλύτερα αποτελέσματα.

 

Πριν αποφασιστεί η τοποθέτηση εμφυτευμάτων θα πρέπει να επιτευχθεί δείκτης πλάκας <20%, δείκτης αιμορραγίας <10% και απουσία θυλάκων >5 μ.

Θα πρέπει να γίνεται προσπάθεια αποκατάστασης και διάσωσης των δοντιών με ορθή περιοδοντική, ενδοδοντική θεραπεία, GBR και εκτομές ριζών. Η διατήρησή τους σαν στηρίγματα προσθετικών εργασιών έχει ποσοστά επιτυχίας ανώτερα των εμφυτευμάτων στα 10 χρόνια (Fardal et al., 2010).

 

Σε GBR που γίνεται σε περιοδοντικούς ασθενείς και σε ύπαρξη θυλάκων >5 mm το αναγεννημένο οστούν έχει αυξημένο κίνδυνο περιεμφυτευματίτιδας.

Ο F. Graziani  συνιστά την συντηρητική θεραπεία προ της χειρουργικής. Αν και δέχεται ότι το κόστος θεραπείας και συντήρησης ενός περιοδοντικού ασθενούς κοστίζει περισσότερο σε σχέση με την εναλλακτική εμφυτευματική θεραπεία-, τόνισε ότι δεν υπάρχει σύγκριση μια και τα φυσικά δόντια είναι βιολογικό, ζωντανό κομμάτι του οργανισμού μας, ενώ τα εμφυτεύματα είναι απλώς στηρίγματα μιας τεχνητής οδοντοστοιχίας. 

Φαίνεται ότι η περιοδοντολογία άρχισε να γυρνάει μετά από πολλές περιπλανήσεις βιολογικές, φιλοσοφικές και επιστημονικές στο αρχικό concept… την διάσωση των φυσικών δοντιών.

Μετά από μια περίοδο επιθετικής πολιτικής για να ενσωματωθεί και να καθιερωθεί η εμφυτευματολογία στο κομμάτι της περιοδοντολογίας έγινε αντιληπτό ότι η εμφυτευματολογία άρχισε να επηρεάζει αρνητικά τον βασικό στόχο αυτής.

Μέχρι τώρα παράμετροι, όπως ο χρόνος θεραπείας, η ταχύτητα ολοκλήρωσης αυτής, η αισθητική, το κόστος, οδήγησαν εκατομμύρια δόντια παγκοσμίως σε εξαγωγή και αντικατάσταση από εμφυτεύματα. Τα πράγματα φαίνεται ότι αλλάζουν. Τα λάθη μάς δίδαξαν και οι παράμετροι θεραπείας επαναξιολογήθηκαν. Βασικότερη  πλέον παράμετρος είναι  η διάσωση του βιολογικού μας υλικού. Επίσης, οι επιπλοκές (περιεμφυτευματίτιδα) έχουν προβληματίσει. Δημιουργήσαμε μια νέα ιατρογενή νόσο που απασχολεί 67.000 ασθενείς/χρόνο σε όλον τον κόσμο.

Η επιστήμη μας περνάει μία φάση ωρίμανσης και προβληματισμού και φαίνεται ότι οι νέες ισορροπίες θα αλλάξουν τον τρόπο λειτουργίας, αλλά και την ποιότητα θεραπείας και ζωής.

Πολύ σημαντική παράμετρος στην αισθητική ζώνη είναι η  επούλωση του μετεξακτικού φατνίου

Η άμεση τοποθέτηση εμφυτεύματος στο μετεξακτικό φατνίο δεν βοηθά στη διατήρηση της διάστασης αυτού (Araujo et al.).Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει το πάχος του βιότυπου. Για αλλαγή του βιότυπου υπερτερεί το αυτομόσχευμα συνδετικού ιστού και όχι ξενομοσχεύματα (Mucograft).